Αριστοτέλης Ωνάσης: Μέσα στα μυθικά πάρτι του μεγιστάνα

Η ζωή του Αριστοτέλη Ωνάση διαθέτει όλα τα συστατικά μιας σαπουνόπερας. Έχει success story, έχει έριδες και κόντρες, έχει δυσθεώρητο πλούτο αλλά και ανείπωτες τραγωδίες, έχει θυελλώδεις έρωτες που δε θα τολμούσε να βάλει στο χαρτί ούτε εγχώρια συγγραφέας γυναικείας λογοτεχνίας, έχει βάρος αλλά και ελαφράδα. Έχει με άλλα λόγια όλα αυτά που θεωρούμε πως κάνουν τους υπερπλούσιους ανέγγιχτους και απλησίαστους. Αλλά και βαθιά δυστυχείς. Η ζωή του Αριστοτέλη Ωνάση εκτός από όλα τα παραπάνω είχε όμως και πολλά, διονυσιακά, κοσμοπλημμυρισμένα και κυρίως μέχρι κεραίας σχεδιασμένα πάρτι. Λαοσυνάξεις με ιδανικό σκηνικό τη θαλαμηγό Christina και αργότερα τον Σκορπιό, στις οποίες η οικονομική, κοινωνική, καλλιτεχνική και πολιτική ελίτ της εποχής προσκαλούνταν για να υποβάλει τα διαπιστευτήριά της στον αυτοδημιούργητο εφοπλιστή. Εμφατική υπενθύμιση ειδικά για αυτή την πτυχή της ζωής και της προσωπικότητας του Αριστοτέλη Ωνάση έγινε η ταινία «Το Πάρτυ Γενεθλίων» – βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Πάνου Καρνέζη – που κυκλοφόρησε στις αίθουσες την προηγούμενη εβδομάδα. Τα πάρτι της ζωής του μεγιστάνα Η εικόνα του Γουίλεμ Νταφόε να χορεύει ζεϊμπέκικο, ενσαρκώνοντας τον φανταστικό αλλά τελικά από τη ζωή βγαλμένο ήρωα ονόματι Μάρκο Τιμολέοντα είναι μια πρώτης τάξεως αφορμή για να ανατρέξει κανείς σε κάποιες σκηνές από εκείνα τα θρυλικά πάρτι του Αριστοτέλη Ωνάση. Αυτά που παρά τη μεσολάβηση του χρόνου εξακολουθούν να ξυπνούν τα πιο ταπεινά και ηδονοθηρικά αισθήματα του κοινού. Για τον Ωνάση η φιλοξενία δεν αποτελούσε μόνο ένδειξη εκτίμησης και αβρότητας ή έστω σινιάλο για κοινωνικοποίηση και συναναστροφή. Λειτουργούσε ως ένα εργαλείο με το οποίο σμίλευε την επιρροή του στον κόσμο. Αν και το σενάριο που δημιουργούσε ήταν καινούργιο για την εποχή, έμοιαζε εξόχως θελκτικό. Ο Ωνάσης έβγαλε την παγκόσμια ελίτ από τα ασφαλή και λίγο πολύ γνώριμα σαλόνια των ευρωπαϊκών πολυτελών ξενοδοχείων και την προσκάλεσε στο δικό του, ιδιωτικό και περίκλειστο για τους κοινούς θνητούς σύμπαν: την ιδιωτική θαλαμηγό του και τον Σκορπιό. Το σκηνικό ήταν από κάθε άποψη ειδυλλιακό, οι πρωταγωνιστές σπανίως προσπερνούσαν το κάλεσμα του Ωνάση, το σενάριο είχε ήδη γραφτεί από εκείνον. Το μόνο που έμενε ήταν να σκηνοθετήσει το μύθο του. Το πλωτό βασίλειο του Αριστοτέλη Ωνάση Το σκηνικό για την κοινωνική και αισθητική ανατροπή στήθηκε το 1954, όταν ο Ωνάσης αγόρασε την παροπλισμένη καναδική φρεγάτα Stormont του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου έναντι 34.000 δολαρίων. Επενδύοντας το αστρονομικό για την εποχή ποσό των 4 εκατομμυρίων δολαρίων, ανέθεσε στον Γερμανό αρχιτέκτονα Caesar Pinnau την πλήρη ανακατασκευή της. Το αποτέλεσμα δεν ήταν ένα συνηθισμένο mega yacht. Επρόκειτο για μια πλωτή, αυτόνομη πολιτεία μήκους 99 μέτρων, με μόνιμο πλήρωμα 60 ατόμων. Ανάμεσά τους βρίσκονταν επαγγελματίες ράφτες, μασέρ, κομμωτές και γιατροί που επάνδρωναν ένα πλήρως εξοπλισμένο χειρουργείο. Η εσωτερική διακόσμηση ακολουθούσε και εκείνη με τη σειρά της το δόγμα του Ωνάση: αυτό της επιβολής. Το διάσημο «Ari’s Bar» θρυλείται ότι διέθετε σκαμπό καλυμμένα με δέρμα από την ακροποσθία λευκών φαλαινών. Λέγεται πως ο Ωνάσης λάτρευε να βλέπει την αμηχανία στο πρόσωπο πολιτικών ηγετών, χρηματιστών της Wall Street και μη μου άπτου γαλαζοαίματων όταν πληροφορούνταν πάνω σε τι ακριβώς κάθονταν. Το τζάκι του κεντρικού σαλονιού της θαλαμηγού ήταν λαξευμένο εξ ολοκλήρου από πολύτιμο λάπις λάζουλι, τα πόμολα στις πόρτες ήταν φυσικά χρυσά ενώ στους τοίχους δέσποζαν αυθεντικοί πίνακες του Ελ Γκρέκο και του Ρενουάρ. Η χλιδή αλλά και η επινοητικότητα δεν είχαν όριο για τον Ωνάση. Στο εξωτερικό κατάστρωμα της Christina, η ψηφιδωτή πισίνα —ένα αντίγραφο μινωικής τοιχογραφίας από το παλάτι της Κνωσού— ανυψωνόταν τα βράδια μέσω υδραυλικού συστήματος, αδειάζοντας τα νερά και μετατρέποντας τον χώρο σε μια φωτιζόμενη πίστα χορού. Το Χόλιγουντ στα πόδια του Ωνάση Συνδαιτυμόνες του Αριστοτέλη Ωνάση στα πάρτι που φιλοξενούσε στη θαλαμηγό του ήταν συχνά οι πιο περιζήτητοι και ακριβοθώρητοι σταρ. Πιθανότατα τους προσκαλούσε για να αποδείξει ότι δεν εντυπωσιαζόταν από την αχλή και το μύθο τους. Είχε άλλωστε τον δικό του. Η περίπτωση του Ρίτσαρντ Μπάρτον και της Ελίζαμπεθ Τέιλορ είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική. Το απόλυτο κινηματογραφικό ζευγάρι της εποχής, συνηθισμένο να επισκιάζει τους πάντες, βρέθηκε συχνά φιλοξενούμενο στην Christina. Ο Μπάρτον, διαβόητος για την αγάπη του στο αλκοόλ, περνούσε ατέλειωτες ώρες καθισμένος στα σκαμπό του «Ari’s Bar», αδειάζοντας τα μπουκάλια με τα σπάνια malt ουίσκι, ενώ η Τέιλορ περιφερόταν στο κατάστρωμα, με πανοπλία της τα αμύθητης αξίας διαμάντια της. Ο μύθος λέει πως ο Μπάρτον ένιωσε τέτοιο δέος –αλλά και ανταγωνισμό– απέναντι στο πλωτό παλάτι του Ωνάση, που λίγο αργότερα αγόρασε το δικό του γιοτ, το Kalizma. Στα μάτια όμως του διεθνούς jet set, το σκάφος του Ουαλού ηθοποιού έμοιαζε με απλή ψαρότρατα μπροστά στην Christina. Ακόμα μεγαλύτερο τρόπαιο για τον Ωνάση δεν ήταν οι σταρ που αναζητούσαν τα φλας και τον θαυμασμό των άλλων, αλλά εκείνοι που τα απέφευγαν. Όπως η Γκρέτα Γκάρμπο. Η απόλυτη, σχεδόν αγοραφοβική ντίβα που είχε θεμελιώσει τον μύθο της πάνω στη φράση «θέλω να μείνω μόνη», βρήκε στη θαλαμηγό του Ωνάση το ασφαλές απάγκιο της. Ο Ωνάσης τής εγγυήθηκε κάτι που κανένα στούντιο δεν μπορούσε: απόλυτη προστασία από τους παπαράτσι. Η εικόνα της Γκάρμπο να λιάζεται στο κατάστρωμα φορώντας τα τεράστια γυαλιά ηλίου της και τα φαρδιά της καπέλα, νιώθοντας επιτέλους ασφαλής στο πλωτό βασίλειο του Έλληνα μεγιστάνα, ήταν η απόδειξη της δύναμης και της πειθούς του. Είχε καταφέρει να εξημερώσει ακόμα και την πιο ακριβοθώρητη γυναίκα του πλανήτη. Ανάμεσα σε πρίγκιπες και μύθους Ενδιαφέρον είχε και η σχέση του με το πριγκιπικό ζεύγος του Μονακό, τον πρίγκιπα Ρενιέ και την Γκρέις Κέλι. Τη δεκαετία του ’50, ο Ωνάσης ουσιαστικά έλεγχε την οικονομία του Πριγκιπάτου, όντας ο μεγαλομέτοχος της SBM (Société des Bains de Mer), η οποία κατείχε το Καζίνο και τα κορυφαία ξενοδοχεία του Μόντε Κάρλο. Όταν λοιπόν το ζεύγος προσκαλούνταν στην Christina, οι ρόλοι μπερδεύονταν. Ποιος στ’ αλήθεια ήταν ο ηγεμόνας και ποιος ο υπήκοος; Επιπλέον, η απαράμιλλη, χιτσκοκική κομψότητα της Γκρέις Κέλι ερχόταν συχνά σε σχεδόν αστεία αντίθεση με τον ακατέργαστο διονυσιασμό του Ωνάση, ο οποίος επέμενε να σπάει πιάτα και να χορεύει ζεϊμπέκικο μπροστά στην ελαφρώς σοκαρισμένη —αλλά κρυφά γοητευμένη από τους τραχείς αυθόρμητους τρόπους του, όπως λέγεται— πριγκίπισσα. Ωνάσης: Ένας εκκεντρικός οικοδεσπότης Εκείνο που πραγματικά ξεχώριζε στα πάρτι της «Christina» δεν ήταν ούτε οι υψηλοί, φωτογενείς προσκεκλημένοι, ούτε τα εκλεκτά εδέσματα, ούτε καν η πανταχού παρούσα υπερβολή. Το παράδοξο του Ωνάση έκλεβε πάντα την παράσταση. Την ώρα που το λευκοντυμένο προσωπικό σέρβιρε vintage σαμπάνια Dom Perignon και φρέσκα στρείδια –τα οποία κατέφθαναν καθημερινά με το μικρό υδροπλάνο Piaggio της θαλαμηγού–, ο Ωνάσης δεν είχε κανένα δισταγμό να κάνει χαρτοπόλεμο κάθε κανόνα savoire vivre. Έδινε εντολή στον επικεφαλής σεφ να του ετοιμάσει μια απλή φασολάδα, έτρωγε ωμό κρεμμύδι και φέτα με τα χέρια, και εμφανιζόταν συχνά με φαρδιά, κακοραμμένα λινά πουκάμισα μπροστά στα έκπληκτα μάτια βασιλέων και μεγιστάνων. Εξέπεμπε ένα σαφές μήνυμα: ήταν τόσο ισχυρός που μπορούσε απλώς να υποδύεται τον εαυτό του. Η πολιορκία της Κάλλας Τον Αύγουστο του 1959 στην περίφημη θαλαμηγό συνυπήρξαν για λίγες ημέρες ο Ουίνστον Τσόρτσιλ και το ζεύγος Κάλλας-Μενεγκίνι. Ο Ωνάσης δεν καλούσε τον Τσόρτσιλ από εκτίμηση ή θαυμασμό. Τον χρειαζόταν στην τροπαιοθήκη του. Η φροντίδα για τον ηλικιωμένο Βρετανό υπήρξε παροιμιώδης. Ο Ωνάσης είχε δώσει εντολή να αφαιρεθούν τα κατώφλια και να λειανθούν οι επιφάνειες της θαλαμηγού, ώστε το αναπηρικό αμαξίδιο του Τσόρτσιλ να κινείται χωρίς τον παραμικρό κραδασμό. Σύμφωνα με αφηγήσεις της εποχής, όταν στο Μόντε Κάρλο ο Τόμπι, το αγαπημένο καναρίνι του Τσόρτσιλ, ξέφυγε από το κλουβί του λίγο πριν επιβιβαστούν στη θαλαμηγό, ο Ωνάσης κινητοποίησε τους πάντες ρίχνοντάς τους σε ένα ανηλεές κυνήγι εντοπισμού του πτηνού. Τις νύχτες εκτυλισσόταν ένα άλλο, μάλλον πιο ενδιαφέρον, δράμα. Ο Μενεγκίνι, μέντορας και σύζυγος τότε της Κάλλας, που υπέφερε από σοβαρή ναυτία αποσυρόταν νωρίς στην καμπίνα του. Τότε το πεδίο έμενε ελεύθερο για τον Ωνάση και την Κάλλας. Υπό το φως του φεγγαριού, η Κάλλας τραγουδούσε a cappella άριες για τους ελάχιστους παρευρισκόμενους. Ήταν ένα ανεκτίμητο, ιδιωτικό ρεσιτάλ που γέννησε ένα φλογερό ειδύλλιο και διέλυσε δύο γάμους. Το στοίχημα του ιδιωτικού νησιού Στα τέλη της δεκαετίας του ’50 τα πάρτι του Ωνάση είχαν και μια άλλη διάσταση. Εκείνην της αντιζηλίας του με τον Σταύρο Νιάρχο. Όταν ο Νιάρχος αγόρασε το νησί Σπετσοπούλα το 1958, μετατρέποντάς το σε ένα καταπράσινο, αριστοκρατικό θέρετρο όπου καλούσε Ευρωπαίους βασιλείς για κυνήγι, ο Ωνάσης ένιωσε το κύρος του να πλήττεται. Του πήρε μια πενταετία για να εντοπίσει το σημείο επί γης όπου θα έστηνε τη δική του επικράτεια. Το 1963 ο Ωνάσης βρήκε τον Σκορπιό. Το νησί ανήκε σε μια παλιά οικογένεια της περιοχής και η κατάστασή του απείχε χαοτικά από την εικόνα του παραδείσου που γνωρίζουμε σήμερα. Ήταν, ουσιαστικά, ένας ξερός, άνυδρος και άγονος βράχος, γεμάτος πουρνάρια και λίγες διάσπαρτες ελιές. Ο Ωνάσης το αγόρασε για το ποσό των 3,5 εκατομμυρίων δραχμών (περίπου 10.000 με 15.000 δολάρια της εποχής), ένα τίμημα αστείο για τα σημερινά δεδομένα, αλλά απολύτως ενδεικτικό της τότε μηδαμινής αξίας του νησιού. Σκορπιός: Η φούσκα ευδαιμονίας του Ωνάση Εκεί κατασκεύασε τη δική του εκδοχή για τον παράδεισο. Η αρχή έγινε με τις φυτεύσεις. Μια ομάδα γεωπόνων επιστρατεύθηκε για να φυτέψει πάνω από 200.000 δέντρα, πεύκα, κυπαρίσσια και εξωτικά φυτά, μεταμορφώνοντας το άνυδρο τοπίο σε πυκνό δάσος. Επειδή ο Σκορπιός δε διέθετε αμμουδιές, ο εφοπλιστής ναύλωσε ολόκληρα πλοία που μετέφεραν χιλιάδες τόνους λευκής άμμου, για να δημιουργήσει τεχνητές, εξωτικές παραλίες εκεί όπου άλλοτε υπήρχαν μόνο κοφτερά βράχια. Κατασκευάστηκαν υποβρύχιοι αγωγοί για να φέρουν γλυκό νερό και ηλεκτρικό ρεύμα από τη στεριά, ανοίχτηκαν δρόμοι, χτίστηκαν πολυτελείς ξενώνες, ελικοδρόμιο και ένα προστατευμένο λιμάνι για να δένει η θαλαμηγός του. Μέσα σε λίγα χρόνια ο Σκορπιός μετατράπηκε σε μια ιδιωτική, αυτόνομη και πολυτελή φούσκα ευδαιμονίας. Κυρίως έγινε η απάντηση του Ωνάση στη Σπετσοπούλα του Νιάρχου. Οι «χωριάτικες» βραδιές στον Σκορπιό Αν το γιοτ ήταν η παγκόσμια πασαρέλα του, το νησί ήταν το προσωπικό του άβατο. Η πρόσκληση στον Σκορπιό ήταν ισοδύναμη χρίσματος. Στην άτυπη «εποχή της Κάλλας» (1963-1968), το νησί υποδεχόταν Ευρωπαίους αριστοκράτες και τον αφρό της καλλιτεχνικής ελίτ. Ο Πρίγκιπας Ρενιέ και η Γκρέις Κέλι, η πάμπλουτη Μπεγκούμ Αγά Χαν (χήρα του Αγά Χαν ΙΙΙ), αλλά και θρύλοι του χορού όπως η Μάργκοτ Φοντέιν και ο Ρούντολφ Νουρέγιεφ, απολάμβαναν την μποέμ φιλοξενία του μεγιστάνα. Εκείνη την περίοδο, ο Ωνάσης «πουλούσε» στους καλεσμένους του τον μύθο της επιστροφής στη φύση — φυσικά, με όρους δισεκατομμυριούχων -, σκηνοθετώντας «ελληνικές βραδιές». Λόρδοι και σταρ του κινηματογράφου βρίσκονταν ξαφνικά να κάθονται σε αυτοσχέδιες ξύλινες τάβλες κάτω από τα πεύκα. Ο Ωνάσης έψηνε ολόκληρα αρνιά στη σούβλα και ανάγκαζε τους διεθνείς VIPs να τρώνε με τα χέρια, πίνοντας χύμα κρασί δίπλα στο κύμα. Ήταν μια πανάκριβη, απόλυτα ελεγχόμενη θεατρική παράσταση ναΐφ ανεμελιάς. Το παγκόσμιο τζετ σετ ένιωθε ότι ζούσε τον αυθεντικό μύθο του Ζορμπά. Σκυταλοδρομία για οικοδέσποινες: Από την Κάλλας στην Τζάκι Αυτή η συνθήκη αλλά και η ανθρωπογεωγραφία των προσκεκλημένων άλλαξε άρδην στα χρόνια της Τζάκι Κένεντι. Μετά το 1968, ο Σκορπιός βρέθηκε υπό αμερικανική πολιορκία. Η Τζάκι είδε το ιδιωτικό νησί του Ωνάση ως το μεσογειακό αντίστοιχο του Κέιπ Κοντ. Για την Τζάκι, η οποία μετά τις δολοφονίες του JFK και του Ρόμπερτ Κένεντι βρισκόταν σε κατάσταση μόνιμου πανικού, αυτά τα πάρτι έμοιαζαν με καταφύγιο. Όχι λόγω της χλιδής, στην οποία ήταν άλλωστε συνηθισμένη, αλλά εξαιτίας της δρακόντειας ασφάλειας που υπήρχε. Ο Ωνάσης τη γοήτευσε με άλλα λόγια με εκείνο το αγαθό που η ίδια φοβόταν ότι είχε στερηθεί δια παντός. Ο Σκορπιός τη μάγεψε ακριβώς επειδή ήταν ο μοναδικός τόπος στη γη όπου τα παιδιά της, ο Τζον Τζούνιορ και η Καρολάιν, μπορούσαν να παίζουν ανενόχλητα, με τους Αμερικανούς πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών να τους ακολουθούν διακριτικά. Η κορύφωση αυτής της στρατηγικής προστασίας ήταν ο γάμος τους στις 20 Οκτωβρίου του 1968. Με τους καλεσμένους να μην ξεπερνούν τους 40, το γαμήλιο πάρτι στο νησί ήταν αυστηρά οικογενειακή υπόθεση. Η πραγματική μάχη δόθηκε στα νερά του Ιονίου. Εκείνη τη μέρα, δεκάδες νοικιασμένες βάρκες και καΐκια γεμάτα με απεσταλμένους των μεγαλύτερων διεθνών πρακτορείων και παπαράτσι προσπαθούσαν μάταια να σπάσουν την περίμετρο ασφαλείας. Ο Ωνάσης κατάφερε να μετατρέψει τον γάμο του στο πιο πολυσυζητημένο γεγονός της δεκαετίας, αφήνοντας ολόκληρο τον πλανήτη να παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα. Αλλά από απόσταση. Ο απών πατέρας και τα δώρα της ενοχής Στον αντίποδα της επιδεικτικής ισχύος προς τον έξω κόσμο που ο Ωνάσης έκανε στη θαλαμηγό του και στον Σκορπιό, βρίσκονταν οι οικογενειακές γιορτές – και κυρίως τα πάρτι γενεθλίων της κόρης του, Χριστίνας. Αυτή ακριβώς η θεματική αποτελεί άλλωστε και τον άξονα γύρω από τον οποίο ξεδιπλώνεται το σενάριο στο κινηματογραφικό «Πάρτυ Γενεθλίων». Η αληθινή ιστορία, όμως, είναι ίσως πιο μελαγχολική. Ο Ωνάσης υπήρξε ένας ηγεμονικός και συχνά απών πατέρας. Διαρκώς απορροφημένος από την αδιάκοπη επέκταση της ναυτιλιακής και επιχειρηματικής του αυτοκρατορίας, προσπαθούσε να ισοσκελίσει τις απουσίες του και τις ενοχές του με δώρα εξωπραγματικής, σχεδόν παράλογης αξίας. Αντί για συνηθισμένα παιδικά παιχνίδια, η μικρή Χριστίνα λάμβανε πανάκριβα κοσμήματα, συχνά ειδικές παραγγελίες από τον οίκο Van Cleef & Arpels. Το παιδικό της δωμάτιο δεν ήταν διακοσμημένο με απλές ζωγραφιές, αλλά με αυθεντικούς πίνακες Γάλλων ιμπρεσιονιστών που της έκανε δώρο ο πατέρας της, ενώ η παιδική της σουίτα στη Christina είχε τοιχογραφίες φτιαγμένες ειδικά για εκείνη από τον διάσημο εικονογράφο Λούντβιχ Μπέμελμανς, τον δημιουργό της «Madeline». Τα πάρτι γενεθλίων της, είτε γίνονταν στο Παρίσι, είτε στο Μόντε Κάρλο, είτε αργότερα στον Σκορπιό, ήταν υπερπαραγωγές δυσθεώρητου κόστους. Σε αυτά, ωστόσο, η εορτάζουσα έμοιαζε συχνά να λειτουργεί ως ένα απλό διακοσμητικό στοιχείο, μια τέλεια αφορμή για να συγκεντρωθεί, να δικτυωθεί και να εντυπωσιαστεί ο κοινωνικός κύκλος του πατέρα της. Το πάρτι ήταν πάντα του Αριστοτέλη Ωνάση, ασχέτως με το ποιος έσβηνε τα κεράκια. Το τέλος του πάρτι H κουλτούρα των λαμπερών δεξιώσεων έληξε βίαια και απότομα. Στις 23 Ιανουαρίου 1973, ο τραγικός θάνατος του 24χρονου γιου του Ωνάση, Αλέξανδρου, σε αεροπορικό δυστύχημα, διέλυσε την ψευδαίσθηση της αθανασίας που είχε χτίσει ο μεγιστάνας. Η βαριά, πένθιμη σιωπή που σκέπασε στον Σκορπιό εκείνη τη μέρα δε διαλύθηκε ποτέ. Τα πάρτι σταμάτησαν, οι διάσημοι καλεσμένοι απομακρύνθηκαν, και οι ορχήστρες της Christina σίγησαν για πάντα. Ο άνθρωπος που είχε γίνει με έναν τρόπο μαέστρος του jet set αφέθηκε να περιφέρεται στο νησί του ως ήρωας αρχαιοελληνικής τραγωδίας. Τα θρυλικά πάρτι του Αριστοτέλη Ωνάση παραμένουν μέχρι σήμερα ένας θησαυρός ιστοριών που διεγείρουν την περιέργεια αλλά και μια αστείρευτη πηγή έμπνευσης για τη μυθοπλασία. Δεν αφορούσαν μόνο την κατανάλωση αμύθητου πλούτου, αλλά τον τρόπο με τον οποίο ένας πληθωρικός, ιδιοσυγκρασιακός και πάμπλουτος άνθρωπος κατάφερε να επιβάλει τους δικούς του κανόνες στην παγκόσμια σκηνή, σκηνοθετώντας την ίδια τη ζωή του. Πριν η ίδια η ζωή του δείξει πως δε θα αποφάσιζε εκείνος για το τελευταίο cut.